Willion en Boris
“ Wat een aangenaam telefoongesprek”, dacht ik, nadat ik de eerste afspraak met Kris gemaakt had. Ik voelde me opgelucht, omdat ze me al heel snel gerust kon stellen dat onze hond, een fantastische boxer uit het asiel , zeer waarschijnlijk een volkomen normaal reagerende hond zou zijn.
Ik keek naar Boris, die liggend op een enorm kussen bij de haard, me wat afwachtend aan lag te kijken. We kwamen net terug van een wandeling, waarbij hij voor de vierde keer in een paar dagen tijd, het enorm aan de stok had gehad met een andere hond. Mijn lieve oude boxer, die zoals ik wist, een vreselijk leven achter de rug had. De onzekerheid over of ik wel de juiste keuze gemaakt had, gecombineerd met de oprechte liefde die ik in zo’n korte tijd al voelde voor deze “vreemdeling”, werd met de dag groter. Een hond uit het asiel….dat wat mensen altijd zeggen….je weet absoluut niet wat je in huis haalt……
Vreselijke tekst, maar ineens zo waar.
Ik besloot de hulp in te roepen van een prof. Iemand die werkelijk weet waar ze het over heeft….dus Kris gebeld, van wie ik via-via het telefoonnummer bemachtigd had. Iemand die me zou kunnen helpen de controle te krijgen over deze hond, die op het moment dat hij een andere hond in het vizier kreeg , me totaal niet meer zag staan en alle commando’s negeerde. Die daarbij als een tijger op zijn prooi afsloop en om , mij onduidelijke reden, in no-time ruzie maakte. Gillende baasjes en grommende honden waren zijn en mijn deel….en zo had ik het me nadrukkelijk niet voorgesteld.
Al snel na onze telefonische kennismaking stond Kris bij ons op de stoep. Voor Boris was het liefde op het eerste gezicht ! Vanaf het eerste moment was hij dol op haar !
Ze wist de juiste toon te treffen en Boris bleek een snelle leerling. Niets aan de hand met mijn vent, zo bleek. Het enige wat wij te doen hadden, was ervoor te zorgen dat Boris op ons gericht zou zijn en niet op alle andere zaken in het bos. Dat hij sluipend op andere honden afging, bleek ook deels onzekerheid te zijn. Boris was niet voldoende gesocialiseerd op andere honden, wilde wel heel graag contact maar wist niet goed hoe dat te doen. Zijn “tijgersluipgang”werd niet altijd begrepen door andere honden ( en baasjes ! ) en veroorzaakte onduidelijkheid. Het feit alleen al, dat Kris dit aan ons kon uitleggen, maakt het verschil.
Dat ze daarbij een hele overtuigende, relaxte aanpak had in haar omgang met Boris zorgde ervoor dat hij leerde meer op ons gericht te zijn. We kregen het advies hem juist het contact met andere honden te gunnen en leerden hoe we dat het beste konden aanpakken. Dat was ook wat ik voor ogen had….hem een goed “tweede “ leven te gunnen, waarbij hij volop kon spelen met soortgenoten en eindelijk de beweging kreeg die hij zo nodig had en verdiende !
Door Kris is het gelukt om van Boris weer een echte gekke boxer te maken die met zijn 8 jaren absoluut in zijn tweede jeugd terecht is gekomen !
